Zenon

Zenon to imię męskie pochodzenia greckiego, od formy Ζήνων (Zēnōn), tradycyjnie wywodzonej z teoforycznego rdzenia Ζην-/Ζεύς, czyli imienia boga Zeusa, w sensie „należący do Zeusa, poświęcony Zeusowi”; bywa też ludowo reinterpretowane poprzez greckie ζῆν „żyć”, co dawałoby znaczenie „żyjący”, choć ta etymologia uchodzi za wtórną. Do Polski trafiło przez łacinę kościelną (Zeno/Zenon) wraz z kultem świętych, zwłaszcza św. Zenona, biskupa Werony z IV wieku. W źródłach polskich notowane jest od średniowiecza, najpierw w zapisach łacińskich, później w spolszczeniu Zenon; lokalnie spotykano dawne warianty graficzne typu Zienon. W innych językach funkcjonują formy Zeno (łac., wł.), Zenone (wł.), Zénon (fr.), Zénone/Zenon (hiszp.), Zénon (ang. rzadkie), oraz słowiańskie Зенон i białoruski Зянон. W polszczyźnie używane są zdrobnienia Zenek, Zeniu, Zenuś, rzadziej Zenoś; żeńskim odpowiednikiem jest Zenona. Imieniny w polskich kalendarzach najczęściej obchodzi się 12 kwietnia (wspomnienie św. Zenona z Werony), choć występują też inne terminy zależne od tradycji liturgicznych. W Polsce imię to było obecne, lecz niezbyt częste; wyraźniejszą popularność zyskało w połowie XX wieku i dziś kojarzy się raczej z pokoleniem dojrzałym, a w nowych nadaniach pojawia się sporadycznie. Brak precyzyjnych danych ilościowych dla epok wcześniejszych; współcześnie rozpoznawalność imienia podtrzymują odniesienia kulturowe i medialne.