Innocenty

Imię Innocenty ma pochodzenie łacińskie; wywodzi się od cognomen Innocentius, tworzonego na bazie przymiotnika innocens ‘niewinny, nieszkodzący, niekrzywdzący’, który z kolei powstaje z przedrostka negującego in- oraz czasownika nocere ‘szkodzić’. Rozpowszechniło się w świecie chrześcijańskim dzięki prestiżowi Kościoła łacińskiego i licznym papieżom o tym imieniu, co nadało mu silne konotacje kościelne i hieratyczne. W Polsce jest poświadczone od średniowiecza głównie w dokumentach łacińskich jako Innocentius; rodzima forma Innocenty występuje rzadko i najczęściej w kontekstach duchownych. Brakuje bogatej, ciągłej dokumentacji staropolskiej; notowania są rozproszone i nieliczne, a w źródłach świeckich imię pojawia się sporadycznie. W tradycji wschodniosłowiańskiej odpowiada mu formant Innokentij/Innokentii, często spotykany jako imię zakonne w prawosławiu; w przekładach i zapisach polskich bywa oddawany właśnie jako Innocenty. Międzynarodowe odpowiedniki to m.in. włoskie Innocenzo, francuskie Innocent, hiszpańskie Inocencio, niemieckie Innozenz, rosyjskie Innokentij. W Polsce współcześnie należy do imion najrzadszych i jest praktycznie nieużywane w nadaniach świeckich; utrzymuje się głównie jako imię zakonne lub wybór motywowany tradycją hagiograficzną. Nie wykształcił stabilnych zdrobnień w polszczyźnie; spotyka się skróty kancelaryjne typu Innoc. w podpisach dawnej korespondencji. Istnieje żeński odpowiednik Innocencja, również bardzo rzadki.