Jakub

Imię Jakub ma pochodzenie biblijne: wywodzi się z hebrajskiego Jaʿakow (יעקב), zwykle tłumaczonego jako „ten, który chwyta za piętę” lub „ten, który zastępuje/wyprzedza”, od rdzenia ʿqb „pięta, podstępnie wyprzedzać”. Przez greckie Iákōb(os) i łacińskie Iacob(us) oraz Iacomus trafiło do języków europejskich; od tej podwójnej łacińskiej tradycji pochodzą zarówno formy typu Jacob/Jakob, jak i James, Jacques, Giacomo, Jaime, Tiago, Iago czy Diego. W Polsce imię obecne jest od średniowiecza, wspierane kultem św. Jakuba Większego i Mniejszego; notowane w dokumentach jako Iacobus/Jacobus oraz w polszczyźnie staro- i nowopolskiej jako Iakub, Jakub i historyczne Jakób (dziś niezalecane). Dla polszczyzny charakterystyczne są hipokorystyki Kuba, Kubuś, Jakubek, Kubek; rzadsze staropolskie warianty zdrobniałe typu Jakusz są poświadczone fragmentarycznie. Imię intensywnie kształtowało antroponimię: od niego pochodzą liczne nazwiska i toponimy (np. Jakubowski, Jakubiak, Jakubów). Użytkowanie w Polsce było wysokie w miastach i wśród duchowieństwa już w wiekach średnich, co wiązano także z ruchem pielgrzymkowym do Santiago de Compostela; we współczesności Jakub należy do najpopularniejszych imion męskich, osiągając czołowe pozycje w końcu XX i na początku XXI wieku, i mimo niewielkich wahań pozostaje stale częsty. Najczęściej obchodzi imieniny 25 lipca (św. Jakuba Większego), choć kalendarz notuje kilka innych dat.