Benedykt

Benedykt to imię męskie pochodzące z łacińskiego Benedictus, czyli „błogosławiony”, utworzonego od czasownika benedicere „błogosławić” (bene „dobrze” + dicere „mówić”), pierwotnie „dobrze o kimś mówić, wysławiać”. Rozpowszechniło się w całej chrześcijańskiej Europie dzięki kultowi św. Benedykta z Nursji, twórcy reguły benedyktyńskiej; w Polsce jego obecność wiąże się z wczesnym osadnictwem benedyktynów (m.in. Tyniec w XI w.). Forma spolszczona Benedykt jest poświadczona od średniowiecza; w łacińskich dokumentach występował jako Benedictus, a w piśmiennictwie staropolskim notowano także wariant pisowni Benedikt. Hipokorystyki to przede wszystkim Benek, Benio, Beniu, rzadziej Beno i Bendek; żeńskim odpowiednikiem jest Benedykta. Do znanych dawnych nosicieli należą Benedykt Polak, franciszkanin i podróżnik XIII w., oraz ksiądz Benedykt Chmielowski, autor „Nowych Aten”. Odpowiedniki obcojęzyczne to m.in. Benedict i Bennett/Bennet w angielszczyźnie, Benoît po francusku, Benedetto po włosku, Benito po hiszpańsku, Benedito i Bento po portugalsku, Benedikt w niemczyźnie i językach słowiańskich zachodnich, węgierskie Benedek. Imieniny w Polsce obchodzi się najczęściej 11 lipca (po reformie kalendarza) oraz 21 marca. W użyciu krajowym imię pozostaje tradycyjne i niezbyt częste; obserwowano krótkotrwały wzrost zainteresowania po wyborze Benedykta XVI, lecz ogólnie pozostaje poza czołówką rankingów i nadawane jest rzadko. Dokładne dane historyczne o frekwencji regionalnej są skąpe.