Michał

Michał to imię męskie pochodzenia hebrajskiego, od zwrotu mi-kha-el, dosłownie „któż jak Bóg?”, będącego retorycznym wyznaniem wiary i pokory. Imię upowszechniło się w kręgu judeochrześcijańskim za sprawą kultu archanioła Michała, strażnika i obrońcy, i do Polski dotarło przez grekę (Mikhaēl) oraz łacinę (Michael, Michaelis). W źródłach polskich poświadczone jest od średniowiecza; w dokumentach spotyka się formy łacińskie, a w zapisach staropolskich także wariant pozbawiony diakrytyku (Michal) wynikający z praktyki kancelaryjnej. Sama postać „Michał” jest w polszczyźnie bardzo stabilna, z wołaczem „Michale”. Bogaty jest system zdrobnień: Michałek, Michaś, Misiek, Miś, Michu, rzadziej Misiu; żeńskimi odpowiednikami są Michaela (rzadkie) i częstsza pochodna Michalina. Odpowiedniki w innych językach to m.in. Michael, Michel, Miguel, Michele, Mihail, Mikhail, Mychajło, Michal, Mihály. Imię było stale obecne w Polsce od chrystianizacji, wspierane silnym kultem św. Michała (liczne wezwania kościołów), a w kulturze utrwalił je m.in. „Pan Michał” Wołodyjowski. Liczne nazwiska odimienne (np. Michalski, Michałek, Michalak, Michalik, Michałowski, Michalczuk) świadczą o szerokim zasięgu użycia. W XX wieku i na początku XXI wieku imię należało do najczęściej nadawanych w Polsce; dziś utrzymuje wysoką rozpoznawalność, choć jego frekwencja podlega wahaniom mody. Brak dokładnych dat najstarszych poświadczeń w jednolitych rejestrach.