Marek

Marek to polska forma łacińskiego praenomen Marcus, rozpowszechnionego w świecie rzymskim i od wczesnego średniowiecza w chrześcijaństwie dzięki kultowi św. Marka Ewangelisty, tradycyjnie uznawanego za autora najstarszej Ewangelii. Etymologia Marcus bywa wywodzona od imienia boga Marsa (łac. Martis), co sugerowałoby pierwotne znaczenia związane z wojną, męstwem lub siłą, jednak część badaczy wskazuje na możliwe etruskie źródło (Marce) i ostatecznie niepewne, przedłacińskie pochodzenie rdzenia. Polska postać Marek, choć zakończona sufiksem -ek kojarzonym ze zdrobnieniami, jest formą podstawową, a nie spieszczoną; zdrobnieniami są dopiero warianty typu Mareczek. W polskich zapisach łacińskich średniowiecza spotyka się formę Marcus, a w języku polskim utrwalił się Marek; dokładne najstarsze daty poświadczeń w źródłach są niepewne, lecz imię notowane jest co najmniej od późnego średniowiecza. W tradycji europejskiej odpowiada mu Mark, Marc, Marco, Marko; w sąsiednich językach zachodniosłowiańskich funkcjonuje identyczna forma Marek. W Polsce imię to było szczególnie popularne w drugiej połowie XX wieku, obecnie rzadziej nadawane noworodkom, ale pozostaje bardzo częste w populacji dorosłych. Nie należy go mylić z imieniem Marcin (łac. Martinus), choć oba mają łacińskie pochodzenie i związki semantyczne z kultem Marsa. W kalendarzu polskim najczęściej łączone jest z datą 25 kwietnia, dniem św. Marka.