Leon

Imię Leon wywodzi się z greki (léōn ‘lew’) i już w starożytności funkcjonowało zarówno jako przydomek, jak i imię, następnie zostało przejęte przez łacinę w formie Leo/Leon; w świecie chrześcijańskim rozpowszechniło się dzięki licznym świętym i papieżom (m.in. Leon Wielki), co ugruntowało jego obecność w kalendarzach. W Polsce znane jest od średniowiecza poprzez łacińskie zapisy Leo, Leonis oraz formy pochodne typu Leontius/Leontinus, z których wykształciły się rzadkie warianty uczone Leonty i Leontyn (żeńskie: Leona, Leonia, Leontyna). Polska forma Leon utrwaliła się w nowożytności; sporadycznie notowano także przekładowe Lew oraz wschodniosłowiańskie wpływy typu Lewon, jednak nie stały się one powszechne. Do zdrobnień współcześnie należą Leoś, Leonek i Lonek. Etymologicznie pokrewny, lecz odrębny jest Leonard (złożenie germańskie ‘lew’ + ‘twardy’), co bywa mylone w potocznej świadomości. Imię niesie symbolikę siły, odwagi i majestatu lwa, a jego międzynarodowy charakter (Leon, Léon, León, Leonas, Leon) sprzyjało popularności. W Polsce było umiarkowanie częste w XIX i XX wieku, a od początku XXI wieku notuje wyraźny renesans i należy do najchętniej nadawanych imion męskich, co potwierdzają statystyki po 2010 roku. Występuje równomiernie w całym kraju i dobrze wpisuje się w trend krótkich, klasycznych imion o jednoznacznej etymologii. Jeśli chodzi o szczegółowe średniowieczne frekwencje, źródła są skąpe.