Heliodor

Heliodor to imię męskie pochodzenia greckiego, wywodzące się od formy Hēliodōros (Ἡλιόδωρος), złożonej z rdzeni hēlios „słońce” i dōron „dar”, co daje znaczenie „dar słońca” lub „dar Heliosa”. W świecie starożytnym nosili je zarówno uczeni, jak i dostojnicy; w tradycji chrześcijańskiej utrwaliło się m.in. za sprawą św. Heliodora z Altino, biskupa z IV wieku, co sprzyjało jego obecności w kalendarzach. W języku polskim funkcjonuje forma Heliodor, poświadczona przynajmniej od czasów nowożytnych, przy czym przez długie okresy pozostawała rzadkością. Brakuje licznych i ciągłych świadectw średniowiecznego użycia w Polsce; imię pojawia się raczej sporadycznie od renesansu, kiedy odżyła moda na imiona klasyczne, a następnie w XIX i na początku XX wieku w kręgach inteligenckich i duchownych. Współcześnie jest to imię bardzo rzadkie, notowane incydentalnie, zwykle wybierane ze względu na brzmienie, klasyczne konotacje lub odniesienia hagiograficzne. Warianty historyczne i językowe obejmują łacińskie Heliodorus, greckie Hēliodoros, a w innych językach m.in. francuskie Héliodore, włoskie Eliodoro, hiszpańskie Heliodoro; żeńskim odpowiednikiem bywa Heliodora, także rzadko używana. W niektórych polskich kalendarzach imieniny Heliodora przypadają 3 lipca, choć praktyka ta nie jest jednolita. Rozpoznawalność nazwy wzmacnia zbieżność z nazwą kamienia szlachetnego heliodoru, mającego tę samą etymologię.