Filip

Imię Filip ma grecko‑łacińskie pochodzenie: od gr. Philippos, złożenia członów philos „przyjaciel, miłujący” i hippos „koń”, zatem oznacza „miłośnika koni” lub „przyjaciela koni”. Przez łacińską formę Philippus weszło do chrześcijańskiego obiegu dzięki apostołowi Filipowi i licznym świętym, co sprzyjało jego trwałości w Europie. W Polsce notowane jest od średniowiecza w źródłach łacińskich jako Philippus, a w języku potocznym jako Filip; w dokumentach z obszarów pod silnym wpływem niemieckim spotyka się pisownię Philipp, zaś moda francuska czasów nowożytnych przynosiła sporadyczne Philippe w antroponimii elit. Staropolskie i nowopolskie hipokorystyki obejmują m.in. Filipek, Filek, Filipko, rzadziej Filo czy współczesne Fifi; żeńską odpowiednicą jest Filipa. O długiej obecności imienia świadczą liczne nazwiska patronimiczne i derywaty: Filipowicz, Filipiak, Filipczak, Filipek, Filipski i inne. Użycie w Polsce było umiarkowane w epoce przednowożytnej, wzmocnione renesansowym kultem św. Filipa Neri, następnie stabilne, po czym od lat 90. XX wieku nastąpił wyraźny wzrost popularności, z utrzymaniem wysokiej frekwencji w pierwszych dekadach XXI wieku. Imieniny wyznaczane są w różnych terminach związanych z apostołem Filipem oraz św. Filipem Neri; rozkład dat zależy od tradycji kalendarzowej. Braki szczegółowych danych frekwencyjnych dla wcześniejszych stuleci wynikają z ograniczoności średniowiecznych zapisów imiennych.