August

Imię August ma źródłosłów łaciński: od Augustus, przydomka nadanego Oktawianowi przez senat rzymski, znaczącego „czcigodny, dostojny, uświęcony”, semantycznie łączonego z czasownikiem augere „pomnażać, powiększać” i sferą auguriów. Jako imię chrześcijańskie rozpowszechniało się jednak głównie poprzez formę pochodną Augustinus (pol. Augustyn), podczas gdy sama postać August trafiła do polszczyzny przede wszystkim drogą niemiecką i była żywa od czasów nowożytnych. W polskich źródłach spotyka się łacińskie zapisy Augustus oraz zniemczone August; brak jednoznacznych, wczesnośredniowiecznych polskich zapisów, co sugeruje, że imię nie było w Polsce powszechne przed XVI stuleciem. Warianty żeńskie to Augusta i Augustyna, a formą pokrewną, lecz semantycznie wtórną, pozostaje Augustyn „należący do Augusta”. W użyciu potocznym tworzy się zdrobnienia takie jak Auguś, rzadziej Gucio lub Gustek, często przeniesione z imion Augustyn i Gustaw, także regionalne Gustlik. W Rzeczypospolitej imię nosili przedstawiciele elit, czego głośnym echem były panowania Wettinów (August II Mocny, August III), a w XIX–XX wieku pojawiało się wśród inteligencji i ziemiaństwa (np. August Cieszkowski, August Zamoyski). Zasięg geograficzny był silniejszy na Śląsku, Pomorzu i w dawnych zaborach pruskich pod wpływem niemczyzny. Po II wojnie światowej imię wyraźnie osłabło i dziś pozostaje rzadkie, choć sporadycznie wraca w nurcie odnowy tradycyjnych imion.