Wiktoryn

Wiktoryn to polska forma łacińskiego imienia Victorinus, utworzonego od rzeczownika victor ‘zwycięzca’ (z czasownika vincere ‘zwyciężać’) za pomocą przyrostka -inus, który w łacinie wyrażał przynależność, pochodzenie lub odcienie deminutywne; w polszczyźnie odpowiada mu zakończenie -yn, znane z form typu Augustyn czy Walentyn. Semantycznie Wiktoryn znaczy więc ‘należący do Wiktora’ lub ‘mały/pochodny od zwycięzcy’. Imię rozpowszechniło się w kulturze łacińskiej dzięki kilku wczesnochrześcijańskim postaciom, zwłaszcza biskupowi Petawium (Pettau), męczennikowi z końca III wieku, a także retorowi i teologowi Gajuszowi Mariuszowi Wiktorynowi; znane jest też z historii późnego Cesarstwa (Marcus Piavonius Victorinus). W Polsce poświadczane sporadycznie od epoki nowożytnej, najczęściej w zapisach łacińskich Victorinus lub w spolszczeniach Wictoryn/Wiktoryn; nie zyskało trwałej popularności i pozostaje w cieniu częstszego Wiktora. Brakuje precyzyjnych danych o jego frekwencji w dawnej Polsce; dostępne źródła notują je jednostkowo. Współcześnie występuje bardzo rzadko, a nieliczne nadania mają charakter incydentalny. Historyczne i językowe warianty to m.in. francuskie Victorin, włoskie Vittorino, hiszpańskie i portugalskie Victorino, rumuńskie Victorin, czeskie i słowackie Viktorin oraz niemieckie Victorinus/Viktorin; żeńska forma Wiktoryna również bywa notowana, lecz pozostaje równie marginalna. Imieniny, jeśli są obchodzone, wiąże się zwyczajowo ze wspomnieniem św. Wiktoryna z Petawium.