Hugon

Hugon jest polskim wariantem imienia o starogermańskiej proweniencji, wywodzącym się od tematu hug- oznaczającego myśl, umysł, ducha, rozum. Rdzeń ten obecny jest w wielu germańskich antroponimach i dał formę łacińską Hugo, której przypadki zależne mają temat Hugon-; właśnie ten łaciński kształt oboczny sprzyjał polonizacji jako Hugon, podobnie jak w parze Iwo/Iwon. W językach europejskich funkcjonują odpowiedniki: angielskie Hugh, francuskie Hugues, włoskie Ugo, hiszpańsko-portugalskie Hugo, walijskie Huw; w polszczyźnie współcześnie obok tradycyjnego Hugon szeroko używa się międzynarodowej formy Hugo. Źródła średniowieczne i nowożytne nie dostarczają wielu przykładów imienia Hugon na ziemiach polskich; pojawia się ono sporadycznie, zwykle w kręgach związanych z kulturą łacińską i niemieckimi mieszczaństwami, natomiast w hagiografii utrwaliły je postacie świętych, m.in. Hugona z Grenoble, Hugona z Cluny i Hugona z Lincoln, co bywa odzwierciedlone w polskich kalendarzach imieninowych (spotyka się daty kwietniowe i listopadowe, zestawienia bywają niejednolite). W XIX i XX wieku forma Hugon uchodziła za rzadszą, niekiedy książkową; potwierdzają ją jednak pojedyncze znane biografie. Obecnie imię to pozostaje niszowe i ustępuje popularnością wariantowi Hugo, ale zachowuje walor historyczny i wyrazisty, etymologicznie przejrzysty sens związany z rozumem i duchem.