Amanda

Amanda to żeńskie imię pochodzenia łacińskiego, utworzone od gerundivu amandus, amanda, amandum, z czasownika amare „kochać”, o znaczeniu „ta, którą należy kochać”, „godna miłości”. W średniowieczu jako forma żeńska pojawiało się sporadycznie w łacinie i w kręgu romańskim, natomiast wyraźniejszą popularność w Europie Zachodniej uzyskało w XVII–XVIII wieku pod wpływem literatury i mody na klasycyzujące imiona; odtąd utrwaliło się w angielszczyźnie, niemczyźnie i językach skandynawskich. W Polsce brak wczesnych poświadczeń w źródłach staropolskich; imię funkcjonuje jako nieliczne zapożyczenie dopiero w XX wieku, a częściej pojawia się po 1989 roku, wraz z otwarciem kulturowym i wpływem mediów anglo- i romańskojęzycznych. Nie należy do imion najpopularniejszych, ale pozostaje rozpoznawalne i stabilnie obecne. W wielu językach zachowuje formę podstawową Amanda (angielski, niemiecki, włoski, hiszpański, portugalski, szwedzki, norweski); w kręgu francuskim występuje także pokrewna, deminutywna postać Amandine. Męskim odpowiednikiem etymologicznym jest Amandus/Amand, związany z kultem św. Amanda; z braku żeńskiej patronki imieniny Amandy nie są w polskiej tradycji utrwalone, choć bywa, że łączy się je z datą św. Amanda (6 lutego). Polskie zdrobnienia to m.in. Manda, Mandzia, Amandzia, a pod wpływem angielszczyzny spotyka się również Mandy.