Adrian

Imię Adrian ma łacińską genezę i wywodzi się od przydomka/nazwiska rodowego Hadrianus, oznaczającego „pochodzący z Hadria/Adria”, toponimu z północnych Włoch, od którego nazwę wziął także Adriatyk. W średniowieczu równolegle funkcjonowały formy z nagłosowym h- (Hadrianus) i bez niego (Adrianus); redukcja h- w językach romańskich sprzyjała upowszechnieniu postaci Adrian. W polszczyźnie obie formy są poświadczone, przy czym Hadrian ma dziś odcień bardziej kościelny lub historyzujący, a Adrian jest wariantem podstawowym. Najdawniejsze polskie zapisy spotyka się w łacińskich metrykach jako Adrianus/Hadrianus, w staropolszczyźnie trafiają się grafie typu Adryan; brak jednak ciągłego i gęstego materiału źródłowego z epok najdawniejszych, więc szczegółowa frekwencja w średniowieczu pozostaje niepewna. Na rozpowszechnienie imienia w chrześcijaństwie złożył się kult św. Adriana z Nikomedii (męczennika) oraz kilku papieży o imieniu Adrian (Hadrian). W Polsce imię było obecne od wieków, lecz rzadkie; wyraźny wzrost popularności nastąpił w drugiej połowie XX wieku, ze szczytem około przełomu lat 90. i 2000, po czym notuje się stabilizację lub lekki spadek i status imienia umiarkowanie częstego. Warianty obcojęzyczne to m.in. Adrien (fr.), Adriano (wł.), Adriaan (nid.), Adrián (hiszp., słow.), obok równoległego Hadrian. Żeńska forma to Adriana. Zdrobnienia w polszczyźnie kształtują się regularnie, np. Adrianek czy Adi.