Valentína

Podobne: Valentina, Valentīna, Valentína

Znaczenie

Valentína to żeński odpowiednik łacińskiego imienia Valentina, wywodzący się od męskiego Valentinus, utworzonego na bazie przymiotnika valens, valentis, oznaczającego „silny, zdrowy, dzielny”. Pisownia z akcentem nad í wskazuje na wariant słowacki, gdzie znak ten oznacza długą samogłoskę; w sąsiednim czeskim częstsza jest forma Valentýna, a w większości języków zachodnich i romańskich – Valentina bez znaków diakrytycznych. W polszczyźnie tradycyjnym odpowiednikiem jest spolszczona Walentyna, sporadycznie notowano też formy Walentina (pod wpływem wschodniosłowiańskim) i Valentina (wprost z łaciny lub języków obcych), zaś ukraińska transliteracja to Valentyna. W Polsce żeńskie poświadczenia średniowieczne są skąpe, gdyż popularność kultu św. Walentego w większym stopniu utrwaliła męskie imię Walenty; szersze użycie żeńskiej postaci to zjawisko nowożytne i nowoczesne. Wariant Valentína jako forma nienormatywna wobec polskiej ortografii spotykany jest rzadko, głównie w rodzinach o słowackich związkach, na pograniczu, w małżeństwach mieszanych lub wśród rodziców preferujących międzynarodowe brzmienie; po 2000 roku rejestracje obcych zapisów z diakrytyką stały się wyraźniejsze, choć nadal incydentalne. Imię niesie pozytywną, „mocną” semantykę i bywa kojarzone z walentynkami, co zwiększa jego rozpoznawalność. Diminutywy w polszczyźnie to m.in. Walentynka, Walusia, Tyna, a w kontekście międzynarodowym także Tina czy Val. Jeśli chodzi o precyzyjne dane historyczne dotyczące częstości formy z akcentem, brak jednoznacznych opracowań.

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco