Probus

Znaczenie

Imię Probus ma pochodzenie łacińskie; wywodzi się bezpośrednio od przymiotnika probus, znaczącego „prawy, uczciwy, dzielny, godny zaufania”. Z tym samym rdzeniem łączą się łacińskie probitas („prawość”) i probare („badać, uznawać za dobre”). W starożytnym Rzymie Probus funkcjonował jako cognomen, a w późnej starożytności i w kręgu chrześcijańskim zaczął występować również jako imię, czemu sprzyjał autorytet cesarza Marka Aureliusza Probusa oraz kult świętych o tym imieniu, zwłaszcza męczennika Probusa czczonego wraz z Tarachem i Andronikiem (ich wspomnienie w Martyrologium Rzymskim przypada 11 października). W Polsce imię to jest poświadczone przede wszystkim w łacińskich źródłach jako forma uczona i jako przydomek: najbardziej znany jest Henryk IV Probus, czyli „Prawy”, książę wrocławski z XIII wieku, gdzie Probus jest tłumaczeniem epitetycznym, a nie imieniem chrzestnym. Brak danych o szerszym, tradycyjnym użyciu tego imienia wśród ludności polskiej; współcześnie pozostaje skrajnie rzadkie i nie figuruje w popularnych kalendarzach imion. Warianty językowe to m.in. łac. Probus, grec. Πρόβος (Probos), wł. Probo; żeński odpowiednik w łacinie to Proba (por. poetka Faltonia Betitia Proba). W polszczyźnie poprawna deklinacja brzmi: Probus, Probusa, Probusem; wymowa z akcentem na pierwszą sylabę. Zbieżność brzmieniowa z polskim proboszcz jest przypadkowa i etymologicznie niepowiązana.

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco