Placyda

Znaczenie

Placyda to żeńska postać łacińskiego imienia Placida, utworzonego od przymiotnika placidus o znaczeniach „spokojny, łagodny, cichy”; semantyka imienia jest więc przejrzysta i niosąca pozytywne konotacje. W tradycji chrześcijańskiej szerzej znany jest męski św. Placyd, uczeń św. Benedykta, co w praktyce sprzyjało męskiej formie; żeńskie kultu świętych o tym imieniu są słabo udokumentowane lub marginalne, dlatego w polskich kalendarzach imię Placyda bywało co najwyżej wtórnie łączone z datą wspomnienia św. Placyda (5 października), bez odrębnej żeńskiej patronki. W Polsce Placyda nie ma poświadczeń średniowiecznych; jeśli się pojawia, to sporadycznie i raczej w nowszej dobie, częściej jako imię zakonne niż świeckie. W źródłach statystycznych XXI wieku występuje śladowo, co potwierdza jej skrajnie rzadkie użycie. Formy historyczne i obcojęzyczne to przede wszystkim łacińska Placida, włoska Placida oraz hiszpańsko‑portugalska Plácida; blisko spokrewniona jest także późnoantyczna forma Placidia, znana choćby z postaci Galli Placydii, choć nie stanowi ona bezpośredniego polskiego wariantu. Polska postać Placyda dostosowuje łacińską pisownię i wymowę do rodzimych reguł, z akcentem na przedostatniej sylabie. Nie utrwaliła się tradycja zdrobnień; ewentualne formy hipokorystyczne mają charakter doraźny i nie są notowane w szerszym obiegu. Ogólny obraz to imię rzadkie, o monastycznych skojarzeniach i klasycznej, „łagodnej” etymologii.

Imieniny

11 październik

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco