Placyd

Znaczenie

Placyd to polska forma imienia wywodzącego się z łacińskiego Placidus, które pochodzi od przymiotnika placidus ‘łagodny, spokojny, cichy’; etymologicznie łączy się z czasownikiem placere ‘podobać się’ lub placare ‘uspokajać, łagodzić’. Imię rozpowszechniła tradycja chrześcijańska dzięki kultowi św. Placyda, ucznia św. Benedykta z Nursji, dlatego jego obecność w Polsce wiąże się przede wszystkim z wpływami benedyktyńskimi i szerzej zakonnych środowisk łacińskich. W źródłach dawnych najczęściej notowane jest w postaci łacińskiej Placidus jako imię zakonne; w sferze świeckiej pozostawało marginalne. W polszczyźnie utrwaliła się forma Placyd, sporadycznie pojawia się też latynizowana postać Placydus w zapisach metrykalnych. Odpowiedniki obcojęzyczne to m.in. włoskie Placido, hiszpańskie Plácido, francuskie Placide oraz łac. Placidus; żeński odpowiednik w tradycji łacińskiej brzmi Placida, w Polsce występuje niezwykle rzadko. Imieniny Placyda w polskich kalendarzach najczęściej przypadają 5 października, zgodnie z benedyktyńską tradycją, choć w różnych kalendarzach kościelnych spotyka się także inne daty. Współcześnie imię należy do bardzo rzadkich; w nowszych statystykach pojawia się sporadycznie i bywa wybierane przede wszystkim z pobudek religijnych lub jako nawiązanie do wartości spokoju i łagodności. Brakuje szerokich danych historycznych o szerszym, świeckim użyciu w Polsce.

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco