Perpetua

Znaczenie

Imię Perpetua ma pochodzenie łacińskie, od przymiotnika perpetuus „nieustanny, wieczny”, a forma żeńska oznacza dosłownie „wieczna, nieprzemijająca”. W chrześcijaństwie rozpowszechniło się dzięki kultowi św. Wibii Perpetuy, męczennicy z Kartaginy (†203), autorki słynnego dziennika męczeństwa; wraz ze św. Felicytą wspominana jest 7 marca. W średniowieczu funkcjonowało głównie w łacińskich zapisach kościelnych i hagiograficznych, a jako imię świeckie pojawiało się sporadycznie; jego semantyka sprzyjała szczególnie nadaniom w środowiskach zakonnych jako znak stałości w wierze. W polszczyźnie utrwaliła się forma Perpetua, bez odrębnej polskiej alternatywy; brak wiarygodnych danych o szerszym historycznym użyciu w dawnej Polsce, a odnotowane przykłady mają charakter jednostkowy. Współcześnie imię pozostaje skrajnie rzadkie i nie występuje w czołówkach statystyk nadawania; obecne jest przede wszystkim w kontekście liturgicznym (Perpetua i Felicyta). Odpowiedniki w innych językach to hiszpańsko‑portugalskie Perpétua, francuskie Perpétue, włoskie i angielskie Perpetua, katalońskie Perpètua; lokalne hipokorystyki istnieją, lecz w polszczyźnie brak tradycyjnych zdrobnień. Morfologicznie imię odmienia się jak typowe zapożyczenie żeńskie zakończone na -a (dopełniacz: Perpetui). Całościowy obraz wskazuje na nazwę nobilitującą, silnie zakorzenioną w tradycji chrześcijańskiej, ale marginalną w polskiej praktyce nadawczej.

Imieniny

7 marzec, 4 sierpień, 20 wrzesień, 4 listopad

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco