Ņina
Znaczenie
Ņina to żeńska forma imienia znanego w Polsce jako Nina, powstała jako łotewska adaptacja rosyjskiego Нина, w której litera Ņ sygnalizuje zmiękczenie spółgłoski n, typowe dla wymowy wschodniosłowiańskiej. Etymologia imienia jest wieloogniskowa: w kręgu słowiańskim i rosyjskim bywa ono skróceniem Antoniny, w tradycji romańskiej wiąże się z hipokorystykami typu Giannina (od Giovanna) czy Annina, a jego prestiż umacnia kult św. Niny/Nino, apostołki Gruzji; łączono je też spekulatywnie z toponimem Niniwa lub imionami babilońsko‑asyryjskimi, choć brak tu zgody badaczy. Sama pisownia Ņina ogranicza się do języków używających litery Ņ (łotewski, łatgalski) i funkcjonuje głównie jako transliteracja rosyjskiego imienia z zachowaniem miękkości spółgłoski; poza tym najczęstsza jest postać Nina, obok wariantów konwencjonalnych takich jak cyrylicka Ни́на oraz form pokrewnych typu Giannina czy hiszpańskie Niña (choć to ostatnie ma inną motywację językową). W Polsce imię w tej grafii praktycznie nie występuje i nie ma odrębnej tradycji; rejestry stanu cywilnego i systemy teleinformatyczne co do zasady nie operują literą Ņ, więc w praktyce imię byłoby zapisywane i używane jako Nina, również w dokumentach. Dane historyczne dotyczące „Ņina” w polskich źródłach nie są dostępne; realne użycie ogranicza się do osób pochodzenia łotewskiego lub rosyjskiego, podczas gdy szeroko rozpowszechniona w Polsce pozostaje forma Nina, z imieninami i frekwencją notowanymi dla tej właśnie postaci.
Życzenia
Piosenki
Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco
