Monica

Znaczenie

Imię Monica to łacińska forma znana z kultu św. Moniki, matki św. Augustyna z Hippony, żyjącej w IV wieku w północnej Afryce. Etymologia imienia jest niepewna: najczęściej wskazuje się na pochodzenie punicko‑berberyjskie, choć popularne, lecz słabo udokumentowane są wywody łączące je z greckim monos „jedyny” lub łacińskim monere „napominać”. W dawnych źródłach łacińskich występuje także pisownia Monnica. Z łaciny imię przeszło do języków romańskich i angielskiego (wł., hiszp. Monica, port. Mónica, fr. Monique), a w niemczyźnie i w języzykach słowiańskich utrwaliła się forma Monika. W Polsce powszechnie przyjęła się właśnie spolszczona postać Monika, poświadczona co najmniej od czasów nowożytnych i wyraźnie popularyzowana w XIX–XX wieku, ze szczytem popularności w drugiej połowie XX stulecia. Wariant obcy Monica pojawiał się rzadko, zwykle w rodzinach o związkach międzynarodowych lub pod wpływem angielszczyzny i języków romańskich; wcześniejsze praktyki urzędowe sprzyjały formie Monika, dlatego zapis Monica był marginalny, choć w ostatnich latach, wraz z większą swobodą w nadawaniu imion, bywa spotykany częściej, nadal dużo rzadziej niż Monika. W praktyce w Polsce używa się tych samych zdrobnień co dla Moniki (np. Monia), a wymowa zwykle zbiega się z formą spolszczoną. Z kultem św. Moniki wiąże się termin imienin 27 sierpnia, dawniej także 4 maja. Szczegółowe dane historyczne dla wariantu Monica są skąpe.

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco