Martyna

Znaczenie

Martyna to polska forma imienia łacińskiego Martina, żeńskiego odpowiednika Martinus, wywodzącego się od imienia związanego z bogiem Marsem poprzez przyrostek -inus oznaczający ‘należący do’. W sensie etymologicznym znaczy więc ‘należąca do Marsa, wojownicza’. Do Polski trafiła wraz z chrześcijaństwem; męski odpowiednik został spopularyzowany przez kult św. Marcina z Tours, a żeńska postać znalazła oparcie w kulcie św. Martyny z Rzymu (w polskich kalendarzach imieninowych zwykle 30 stycznia). Najstarsze krajowe poświadczenia dotyczą zwykle łacińskiej formy Martina w księgach parafialnych i dokumentach, natomiast spolszczona forma Martyna utrwala się w dobie nowopolskiej; materiał średniowieczny jest skąpy i nie pozwala na precyzyjne datowanie upowszechnienia. Warianty i odpowiedniki to przede wszystkim Martina (międzynarodowo) oraz Martine w języku francuskim; w Polsce sporadycznie występuje również pisownia Martina, częściej w rodzinach wielojęzycznych. Hipokorystyki to m.in. Martynka, Martunia, Tyna/Tina. Imię bywa mylone z Martą, lecz obydwa mają całkowicie odmienne pochodzenie. W Polsce było rzadkie w XIX i wczesnym XX wieku, wyraźny wzrost notuje od lat 80., z apogeum w latach 90. i na początku XXI wieku; obecnie utrzymuje umiarkowaną, stabilną frekwencję, z wyraźną preferencją dla formy Martyna nad Martina.

Imieniny

30 styczeń

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco