Martina

Znaczenie

Imię Martina to żeńska forma łacińskiego cognomen Martinus, wywodzącego się od imienia boga Marsa (łac. Mars, Martis) z przyrostkiem -inus, pierwotnie znaczącego “należący do Marsa, wojowniczy”; forma żeńska powstała regularnie jako Martina. Rozpowszechnienie imienia w świecie chrześcijańskim wiąże się przede wszystkim z kultem św. Marcina z Tours, a w wariancie żeńskim – ze św. Martiną z Rzymu, choć w tradycji polskiej to męski święty odegrał dominującą rolę. W Polsce utrwaliła się polska postać Martyna, natomiast pisownia obca Martina była i jest traktowana jako internacjonalizm: spotykana w rodzinach mieszanych, w środowiskach migracyjnych oraz w regionach o mocniejszych kontaktach z językami niemieckim i czeskim. W dawnych metrykach łacińskich można znaleźć formę Martina jako łacińskie równoważniki lokalnych zapisów, a w okresach zaborów i na terenach przygranicznych – również pod wpływem administracji niemieckiej i czeskiej. Współcześnie imię Martina pozostaje w Polsce wyraźnie rzadsze od Martyny; brak szczegółowych, odrębnych statystyk państwowych dla tej pisowni, ale wszystko wskazuje na status niszowy wobec popularnej w latach 90. i 2000. Martyny. Do użytku potocznego przenikają te same zdrobnienia co przy Martynie (np. Martynka, Marti), a także międzynarodowe Tina. Dawniej urzędy bywały skłonne polonizować zapis na Martyna; obecnie praktyka ta zanika, a wersja Martina jest prawnie akceptowana.

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco