Martin

Podobne: Martin, Martín, Mártin

Znaczenie

Imię Martin jest formą międzynarodową łacińskiego Martinus, utworzonego od teonimu Mars z przyrostkiem przynależności -inus, co pierwotnie znaczyło „należący do Marsa”, a w interpretacji chrześcijańskiej zyskało konotacje dzielności i męstwa. Rozpowszechnienie w Europie zawdzięcza przede wszystkim kultowi św. Marcina z Tours, rzymskiego żołnierza i biskupa, którego wspomnienie przypada 11 listopada; w Polsce dzień ten utrwalił tradycję świętomarcińską, choć w języku polskim utrwaliła się postać Marcin. W polszczyźnie podstawową i historycznie dominującą formą jest właśnie Marcin, poświadczona od średniowiecza w dokumentach łacińskich jako Martinus i w polskich zapisach jako Marcin; w strefach kontaktu językowego (Śląsk, Pomorze, Mazury) notowano obocznie niemiecko‑czeską formę Martin, a na Kresach wschodnich także wariant Martyn. W Polsce współcześnie Martin funkcjonuje jako forma obca, rzadziej nadawana niż Marcin; występuje głównie w rodzinach wielojęzycznych, w środowiskach migracyjnych lub z motywacją międzynarodową, ze wzrostem widocznym od lat 90. XX w., lecz nadal marginalnym wobec rodzimego odpowiednika. W użyciu potocznym w Polsce Martin bywa fonetycznie adaptowany do [martin] i niekiedy zapisywany jako Martyn, jednak w urzędowych rejestrach utrzymuje się oryginalna pisownia. Brak jednolitych, bogatych danych historycznych dotyczących frekwencji formy Martin w Polsce przed XX w.; źródła przeważnie notują ją w kontekście niemieckojęzycznych wspólnot miejskich i parafialnych.

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco