Marína

Podobne: Marina, Mariña, Marína

Znaczenie

Marína to słowacka, akcentowana zapisem ortograficznym forma imienia Marina; znak nad í oznacza długość samogłoski i nie ma związku z miejscem akcentu. Etymologicznie imię wywodzi się z łacińskiego przymiotnika marinus, „morski, należący do morza”, urobionego od mare „morze”, i szeroko rozpowszechniło się dzięki chrześcijańskim kultom świętych o tym imieniu, zwłaszcza św. Mariny z Antiochii (na Zachodzie często utożsamianej ze św. Małgorzatą) oraz św. Mariny Mnicha. W świecie słowiańskim funkcjonują równolegle formy Marina i Maryna; w Polsce historycznie utrwaliła się przede wszystkim spolszczona Maryna, notowana zarówno jako samodzielne imię, jak i jako ludowa postać od Maria/Marianna, obecna w literaturze i dokumentach (słynna Maryna Mniszchówna), z potocznymi zdrobnieniami typu Marynka czy Marynusia. W polskiej praktyce urzędowej litera í nie należy do alfabetu, dlatego imię w tej postaci nie jest rejestrowane; odpowiadające mu zapisy to „Marina” albo „Maryna”, zależnie od tradycji rodzinnej. W Polsce imię w wariancie obcym Marína jest rzadkie i spotykane przede wszystkim u osób związanych ze Słowacją lub cudzoziemek; brak jest odrębnych danych liczbowych, ponieważ statystyki nie wyodrębniają form z diakrytykami obcymi. W kalendarzach imieniny Mariny/Maryny lokuje się zwykle w czerwcu lub lipcu, w nawiązaniu do wspomnień św. Mariny, choć tradycja dat jest niejednolita. Nie należy mylić z męskim Marianem ani z żeńską Marianną, odmiennymi etymologicznie.

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco