Magnus

Znaczenie

Imię Magnus ma pochodzenie łacińskie i wywodzi się bezpośrednio od przymiotnika magnus, znaczącego „wielki, potężny, znakomity”; najpierw funkcjonowało jako przydomek rzymski (np. Pompeius Magnus), a następnie – za sprawą chrześcijaństwa i kultu licznych świętych o tym imieniu (m.in. Magnus z Füssen, Magnus z Anagni, Magnus z Orkadów) – utrwaliło się jako imię chrzestne w Europie. Szczególnie silną pozycję uzyskało w Skandynawii od XI wieku dzięki władcom norweskim i duńskim, co w językach północnych dało formy Magnús (islandzki), Magnus (norw., szw.), a także rozwinięcia ludowe typu szwedzkie Måns, duńskie Mogens oraz fińskie Mauno. W Polsce imię pozostawało rzadkie; w źródłach średniowiecznych pojawia się sporadycznie głównie w łacińskich zapisach i częściej jako przydomek tłumaczony w polszczyźnie na „Wielki” niż jako imię własne. Możliwe jest wtórne oddziaływanie przez kontakty hanzeatyckie i duchowieństwo, lecz brak obfitych świadectw ciągłej rodzimej tradycji użycia. Współcześnie należy do imion bardzo rzadkich; dostępne dane rejestrowe wskazują na znikome nadawanie, bez stabilnej pozycji w kalendarzach imieninowych. Polskie warianty historyczne nie są utrwalone; zwyczajowo pozostaje forma łacińska Magnus, a potencjalne zdrobnienia nie mają oparcia w tradycji. Ewentualne toponimy i nazwiska pochodne (np. Magnuszew, Magnus) mogą, lecz nie muszą, wywodzić się od tego imienia – ich etymologia bywa wieloczłonowa i wymaga lokalnych badań.

Imieniny

6 wrzesień

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco