Lukrecja

Znaczenie

Lukrecja to polska forma żeńska wywodząca się z łacińskiego Lucretia, żeńskiego odpowiednika rzymskiego nomenu rodowego Lucretius. Etymologia samego Lucretius pozostaje niepewna: często przywoływane powiązanie z łacińskim lucrum ‘zysk’ bywa dziś uznawane za ludowe dopasowanie znaczeniowe, a wielu badaczy wskazuje na możliwe pochodzenie przedłacińskie (etruskie). Imię utrwaliła w starożytności postać rzymskiej Lukrecji, której tragiczny los stał się mitem założycielskim Republiki; w renesansie wizerunek uzupełniła sława Lukrecji Borgii, co nadało imieniu ambiwalentne konotacje między cnotą a femme fatale. Do polszczyzny imię przenikło głównie przez łacinę i włoszczyznę w dobie humanizmu; utrwalona postać to Lukrecja, dawniej też Lukrecya, sporadycznie spotyka się hiperpoprawny zapis Lucrecja pod wpływem łacińskiego oryginału. W warstwie religijnej brak w Polsce silnej, jednolitej tradycji kultu świętej o tym imieniu; różne kalendarzyki przypisują daty imienin przez utożsamienie z hiszpańskimi męczennicami noszącymi łacińskie formy Leocritia/Lucretia, lecz dane są niejednolite. W użyciu krajowym imię zawsze było rzadkie: pojawiało się incydentalnie w kręgach inteligenckich i literackich, częściej funkcjonując jako aluzja kulturowa w przekładach i sztuce niż w rejestrach metrykalnych. Współcześnie pozostaje wyborem niszowym, odbieranym jako klasycyzujące, o wyrazistym brzmieniu i południowo‑europejskim kolorycie, wyraźnie odrębnym od podobnie brzmiącej, lecz etymologicznie innej Łucji.

Imieniny

7 czerwiec, 11 sierpień, 23 listopad

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco