Łucjusz
Znaczenie
Łucjusz to polska postać łacińskiego imienia Lucius, jednego z najczęstszych rzymskich praenomenów. Etymologia wiedzie do łacińskiego lux „światło” i czasownika lucere „jaśnieć”, ostatecznie do praindoeuropejskiego rdzenia *leuk- „jasny, lśniący”. W tradycji antycznej imię łączono z narodzinami o świcie. W polszczyźnie utrwaliły się dwie konkurencyjne pisownie: klasyczna, historycznie osadzona forma Lucjusz, którą stosuje się przy tłumaczeniu imion Rzymian (np. Lucjusz Korneliusz Sulla, Lucjusz Anneusz Seneka), oraz rzadsza, nowsza postać Łucjusz, zapewne powstała przez analogię do żeńskiej Łucji i do polskiej adaptacji łacińskiego Lu- jako Łu- znanej z imion typu Łucja i Łukasz. Obie formy odnoszą się do tego samego łacińskiego wzorca, a polski sufiks -jusz odpowiada łacińskiemu -ius. Historyczne i obcojęzyczne odpowiedniki to łac. Lucius, gr. Loukios, wł. Lucio, hiszp. Lucio, niem. Lucius; pokrewne, lecz odrębne są Lucjan (od Lucianus) oraz Łukasz (od Lucas), więc nie są wariantami Łucjusza. Zdrobnienia nie są ustabilizowane, sporadycznie notuje się Lucek/Łucek lub Lucuś. Jako imię chrzestne w Polsce Łucjusz należy do rzadko nadawanych; dominuje użycie uczone i historyczne. Brakuje jednolitych danych statystycznych o częstotliwości, a w kalendarzach imię pojawia się niekonsekwentnie; potencjalne imieniny wiąże się z kultem św. Lucjusza (np. papieża), lecz daty różnią się w zależności od źródła.
Życzenia
Piosenki
Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco
