Ĺubomír

Podobne: Lubomir, Ľubomír, Lubomír, Ľubomir, Ĺubomír

Znaczenie

Imię „Ĺubomír” należy do rodziny dwuczłonowych imion słowiańskich i etymologicznie łączy prasłowiańskie lub-/ľub- „miły, kochany, lubić” z -mir „pokój, ład społeczny; także świat”, co daje znaczenia typu „miłujący pokój”, „ten, który przynosi ład” lub szerzej „miły ludziom i światu”. Zapis zastosowany w pytaniu najpewniej jest artefaktem kodowym: poprawna forma słowacka to Ľubomír (z miękkim Ľ), czeska Lubomír, ukraińska Liubomyr, bułgarska Lyubomir; w użyciu funkcjonują też skrócenia Ľubo/Lubo i pochodne (np. czeskie Luboš). W polszczyźnie najbardziej naturalną adaptacją jest Lubomir, bez znaków diakrytycznych, choć spotyka się również transkrypcję Lubomyr u osób pochodzenia ukraińskiego. Tradycja tego imienia w Polsce jest słaba: w źródłach staropolskich poświadczone są wprawdzie antroponimy z członem Lubo-, lecz konkretne wystąpienia formy Lubomir są rzadkie lub niepewne; pewniejsze ślady widać pośrednio w toponimach typu Lubomierz, odzwierciedlających polski rozwój -mir → -mierz, co nie przesądza jednak o żywym użyciu imienia Lubomierz. W XX–XXI wieku imię pozostaje w Polsce marginalne; dostępne publicznie zestawienia statystyczne sugerują bardzo niską frekwencję, częściej w środowiskach o słowackich, czeskich, ukraińskich czy bułgarskich związkach rodzinnych. Imieniny nie mają ustalonej polskiej daty; zdarzają się zapożyczenia dat z kalendarzy czeskich lub słowackich, lecz nie stanowią one rodzimej normy. Jeśli chodzi o dane historyczne w Polsce, są skąpe i nie zawsze jednoznaczne.

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco