Lubomír

Podobne: Lubomir, Ľubomír, Lubomír, Ľubomir, Ĺubomír

Znaczenie

Lubomír to dwuczłonowe imię słowiańskie, zbudowane z prasłowiańskiego tematu lub-/ľub- oznaczającego lubić, kochać, miły oraz członu mir, który w tradycji słowiańskiej znaczy pokój, spokój, ład, a wtórnie także świat. Imię należy więc do grupy życzących, odczytywanych jako miłujący pokój, lubiący ład albo kochany przez świat. W kręgu zachodniosłowiańskim odpowiada mu polska forma Lubomir, w czeskim standardzie pisownia Lubomír, w słowackim Ľubomír, na wschodzie Любомир (ukr. Lubomyr), a na południu Ljubomir. Obok form męskich funkcjonują żeńskie Lubomira, cz. Lubomíra, słow. Ľubomíra. Historycznie imię mieści się w szerokiej rodzinie dwuczłonowych imion na -mir (jak Włodzimierz, Mirosław), popularnych w średniowieczu i reaktywowanych w dobie słowiańskich odrodzeń narodowych XIX wieku. W Polsce podstawową formą jest Lubomir; zapis z czeskim akcentem długim í występuje głównie u osób pochodzenia czeskiego lub w dokumentach wiernie odwzorowujących oryginał. Nazwa rzadko pojawia się w polskich kalendarzach imienin, brak też kultu świętego o tym imieniu, co ograniczało jego rozpowszechnienie. Dane staropolskie są skąpe i niesystematyczne; częściej ślady rdzenia lubo- i -mir widać w toponimii (np. Lubomierz) oraz w nazwiskotwórstwie, co pośrednio świadczy o dawnej obecności. We współczesnej Polsce imię jest rzadkie, ale rozpoznawalne dzięki bliskości językowej i kontaktom z kulturą czeską i słowacką; spotyka się też hipokorystyki Łubo, Lubo czy Mirko, choć nie są one ustabilizowane w polszczyźnie.

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco