Luba

Znaczenie

Imię Luba ma pochodzenie słowiańskie i wywodzi się z prasłowiańskiego rdzenia *ljub- ‘kochać, lubić’, tego samego, który tworzy przymiotnik luba ‘miła, ukochana’ oraz czasownik lubić; jest więc znaczeniowo pokrewne takim imionom jak Lubomira czy cnotliwe w tradycji wschodniosłowiańskiej Lubow (ros. Любовь ‘Miłość’). W praktyce onomastycznej Europy Wschodniej Luba funkcjonuje przede wszystkim jako hipokorystyk (forma pieszczotliwa) od imienia Lubow, a także jako samodzielne imię w językach ukraińskim i białoruskim (Люба, często także jako Liuba/Lyuba w transliteracji), zaś w czeszczyźnie i słowacczyźnie występuje jako Luba/Ľuba, bywa też skróceniem od Ľubomíra/Ľubica. W Polsce imię Luba jest bardzo rzadkie; pojawia się sporadycznie w XX i XXI wieku, zwykle w środowiskach związanych z kulturą wschodniosłowiańską (rodziny ukraińskie, białoruskie, rosyjskie) albo jako świadome nawiązanie do słowiańskiego dziedzictwa. Brakuje wiarygodnych świadectw średniowiecznego lub nowożytnego, rodzimego użycia tego imienia na ziemiach polskich, a dane statystyczne o częstotliwości są skąpe; można mówić o jednostkowych nadaniach. Historyczne i wariantywne zapisy spotykane w dokumentach to Luba, Liuba, Lyuba, rzadziej Luba/Lubow w parach dwuczłonowych wskazujących na formę oficjalną i domową. W polszczyźnie dopuszczalne są zdrobnienia typu Lubka, Lubcia lub bardziej kolokwialne Lubusia, jednak nie utrwaliły się one w szerszym obiegu. Imię niesie wyraźnie pozytywne, afektywne konotacje, czytelne dla wszystkich użytkowników języków słowiańskich.

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco