Leila
Znaczenie
Leila to imię żeńskie pochodzenia arabskiego; klasyczna postać Laylā wywodzi się od rzeczownika layl ‘noc’ (rdzeń l‑y‑l), stąd tradycyjne znaczenia interpretowane jako „noc”, „ta, która przyszła w nocy” lub „nocna piękność”. Imię rozprzestrzeniło się wraz z kulturą arabsko‑perską i turecką; w perszczyźnie notowane są formy Leyli/Leylā, w tureckiej utrwaliła się postać Leyla/Leylâ, w językach bałkańskich – Lejla, w piśmiennictwie zachodnim i angielszczyźnie – Leila oraz Layla, we francuskim bywa też Leïla. Do jego wysokiego prestiżu przyczynił się wielki poemat miłosny o Lajli i Mardżnunie (najbardziej znana wersja Nizamiego, XII w.), później recepcja orientalna w literaturze europejskiej (m.in. Byron) i popkultura XX w. (piosenka Layla). W Polsce imię to nie ma tradycji staropolskiej ani hagiograficznej; nie figuruje w rodzimym kalendarzu świętych, a jego notowania historyczne są szczątkowe. Współcześnie spotykane jest od końca XX w., wyraźniej po 2000 r., głównie w formach Leila, Leyla, Laila oraz fonetycznie spolszczonej Lejla, preferowanej ze względu na jednoznaczną wymowę [lejla]. Formy z dierezą (Leïla) są rzadkie i zwykle upraszczane. Imię jest dopuszczalne w rejestrze stanu cywilnego; nie ma ustalonych polskich zdrobnień. Niekiedy utożsamia się je z imieniem Lila/Leela o odrębnym, sanskryckim pochodzeniu – to zbieżność fonetyczna, nie etymologiczna. Dane o wcześniejszym użytkowaniu w Polsce poza kręgami migracyjnymi są skąpe.
Życzenia
Piosenki
Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco
