Lech

Znaczenie

Imię Lech należy do najstarszego kręgu słowiańskich antroponimów, choć jego status historyczny jest nietypowy: wywodzi się z etnonimu i legendy, a nie z utrwalonego w średniowieczu imienia chrzestnego. Rdzeń łączy się z nazwą plemienia Lędzian, od prasłowiańskiego lęda ‘nieużytek, ugór’; z tego powstała w językach wschodniosłowiańskich nazwa Polaka Lach (rus. Лях), która przeniknęła do obcych form typu tureckie i perskie Leh/Lehistan, a w polszczyźnie uhistoryczniła się jako Lech i Lechici. W źródłach średniowiecznych pojawia się przede wszystkim jako imię legendarnego protoplasty Lecha (obok Czecha i Rusa), z łacińskimi zapisami pokroju Lechus/Lechius; brak jednak dowodów, by był on wówczas używany realnie jako imię osobowe. Jako imię nadawane nawraca dopiero w epoce nowożytnej i zyskuje popularność w XX wieku, wzmacnianą przez recepcję mitów piastowskich oraz rozpoznawalnych nosicieli. Często bywa kojarzone z Leszkiem; związek ten jest dyskusyjny, ponieważ Leszek wywodzi się raczej z prasłowiańskiego Lestek/Lściech o odrębnym pochodzeniu, choć w obiegu potocznym oba imiona bywały utożsamiane. Formy pochodne to m.in. Lechosław (nowotwór słowotwórczy), spieszczenia Lechu, Lechuś; brak ustalonych żeńskich odpowiedników. Dziś Lech funkcjonuje w Polsce jako imię krótkie, nacechowane historycznie i patriotycznie, umiarkowanie popularne, częstsze w formie samodzielnej niż w złożeniach, a także jako element metonimiczny w poezji i publicystyce na oznaczenie Polaka.

Imieniny

12 sierpień

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco