Kuba
Znaczenie
Kuba jest w polszczyźnie przede wszystkim hipokorystyczną formą imienia Jakub, wywodzącego się z hebrajskiego Jaʿaqōb. Jego najczęściej przyjmowane znaczenie w tradycji judeochrześcijańskiej wiąże się z hebrajskim ʿaqēb ‘pięta’, co tłumaczy się jako ‘ten, który chwyta za piętę’ lub ‘wyprzedzający, zastępujący’; istnieją też nowsze, mniej utrwalone propozycje semantyczne, lecz bez jednolitej akceptacji. Do Polski imię trafiło wraz z chrystianizacją, w średniowieczu notowane w łacińskich formach Jacobus/Iacobus, a następnie w polskich postaciach Jakub oraz archaicznym Jakób. Samo Kuba powstało przez odcięcie członu początkowego i dodanie końcówki -a do tematu -kub-, zgodnie z polską tendencją tworzenia zdrobnień i hipokorystyków; pokrewne są formy Kubuś, Kubek, Kubik, Kubas, które dały liczne nazwiska (np. Kubica, Kubacki, Kubala). Najstarsze, jednoznaczne poświadczenia Kuba jako formy używanej w piśmie są niepewne; słowniki i teksty nowopolskie rejestrują je co najmniej od XIX wieku, lecz wcześniejsze użycie potoczne jest prawdopodobne, choć brak twardych danych. W Polsce Kuba funkcjonuje powszechnie jako codzienne skrócenie dla osób o imieniu Jakub, a od schyłku XX wieku bywa też nadawane jako imię urzędowe; skala tego zjawiska wzrosła w XXI wieku, choć statystycznie przeważa rejestracja pełnej formy. Odbiór stylistyczny jest kolokwialny i familiarno-przyjazny, co sprzyja jego popularności w mediach i sporcie, przy czym w dokumentach i uroczystych kontekstach częściej wraca pełne Jakub.
Życzenia
Piosenki
Okazja: uniwersalne
Gatunek: disco polo
Tytuł: Chóralny Krzyk
