Kinga

Znaczenie

Kinga to polska forma imienia wywodzącego się z germańskiego Kunegunda (łac. Cunegundis, niem. Kunigunde), które składa się z dwóch członów: gund ‘walka’ oraz kuni ‘ród, plemię’; część badaczy wskazuje jednak na alternatywną etymologię z kuoni ‘dzielny, śmiały’, co pozostaje sporne w literaturze. Węgierska postać Kinga upowszechniła się w Polsce dzięki XIII‑wiecznej księżniczce węgierskiej Kindze, żonie Bolesława Wstydliwego, czczonej jako święta i patronka górników solnych; jej kult, szczególnie w Małopolsce (Wieliczka, Bochnia), utrwalił krótszą formę jako samodzielne imię. Historycznym polskim odpowiednikiem pozostaje Kunegunda, dziś rzadkie i nacechowane archaicznie, podczas gdy Kinga stała się imieniem nowoczesnym i neutralnym stylistycznie. W innych językach funkcjonują warianty pokrewne, m.in. francuskie Cunégonde, włoskie Cunegonda, czeskie Kunhuta, jednak w Polsce to właśnie Kinga i Kunegunda tworzą parę etymologicznych odpowiedników, traktowanych administracyjnie jako odrębne imiona. Imieniny Kingi obchodzi się 24 lipca, co wiąże się z kalendarzem liturgicznym św. Kingi. Użytkowanie w Polsce wzrosło wyraźnie w drugiej połowie XX wieku, osiągając szczyt popularności w latach 90. i na początku XXI wieku; po 2000 roku notuje się łagodny spadek, przy utrzymującej się rozpoznawalności i stabilnej, średniej frekwencji. W obiegu potocznym występują zdrobnienia Kinia, Kinka czy Kingusia. Zbieżność z angielskim słowem king jest przypadkowa i nie ma związku etymologicznego. Jeśli chodzi o najdawniejsze polskie zapisy formy Kinga, danych jest niewiele i bywają one niejednoznaczne.

Imieniny

3 marzec, 24 lipiec

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco