Kévin
Znaczenie
Imię Kévin wywodzi się z irlandzkiego Caoimhín, którego staroirlandzką postacią był Cóemgen (łac. Coemgenus), złożeniem członów cóem/caomh „łagodny, piękny, drogi” i gein/gen „narodziny, poczęcie”, co interpretowano jako „szlachetnie urodzony” lub „o pięknym pochodzeniu”. Popularność zapewnił mu św. Kevin z Glendalough (VI–VII w.), pustelnik i założyciel klasztoru, czczony w Irlandii 3 czerwca; tę datę przejmują również niektóre współczesne kalendarze polskie. Angielska forma Kevin ugruntowała się wraz z anglicyzacją irlandzkich imion, zaś zapis francuski Kévin, z akcentem ostrym, upowszechnił się w latach 80. i 90. XX w., by oddać głoskę [ke] i stał się we Francji jednym z najczęstszych imion, także pod wpływem kultury masowej. Warianty historyczne i językowe to m.in. Cóemgen/Coemgenus, Caoimhín, Kevin, Kévin, rzadziej Kevan, Kevyn; żeńskie formy (Kevina) są incydentalne. W Polsce imię pojawia się dopiero od końca XX wieku, głównie w postaci Kevin lub polonizowanej Kewin; francuska pisownia Kévin jest bardzo rzadka i w praktyce bywa upraszczana do Kevin z powodu konwencji ortograficznych. Brakuje wcześniejszych, rodzimych świadectw użycia; imię nie ma tradycji staropolskiej. Jego obecność wiąże się z wpływem anglo- i frankofońskiej popkultury oraz krążeniem trendów imienniczych w Europie, a odbiór bywa zmienny i obciążony stereotypami pokoleniowymi.
Życzenia
Piosenki
Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco
