Kâmil
Znaczenie
Imię Kâmil jest zapisem osmańsko‑tureckiej i orientalnej wersji arabskiego Kāmil, od przymiotnika kāmil ‘doskonały, pełny, kompletny’, wywodzącego się z rdzenia k‑m‑l (por. kamāl ‘doskonałość’); w piśmie osmańskim i w transkrypcjach znak ^ nad a sygnalizował długość samogłoski i zmiękczenie spółgłoski, stąd wymowa z długim a. Imię rozpowszechniło się w świecie muzułmańskim (arabski, perski, turecki, urdu), a w tradycji sufickiej termin al‑Insān al‑Kāmil odnosi się do „Człowieka doskonałego”. Warianty zapisu obejmują Kāmil, Kâmil, Kamil, Kamel, Kameel; żeńskie odpowiedniki to m.in. Kâmile i Kamilah, przy czym polska Kamila ma odrębne, łacińskie pochodzenie. W Polsce funkcjonuje zbieżne graficznie imię Kamil, które weszło przez łacinę (Camillus, prawdopodobnie etruskie etymon) i ma rozbudowaną tradycję chrześcijańską oraz imieniny; w praktyce urzędowej i potocznej oba źródła rzadko się rozróżnia, a zapis z daszkiem prawie nie występuje i bywa upraszczany do Kamil. Brakuje jednoznacznych danych historycznych o użyciu formy Kâmil w dawnej Rzeczypospolitej; można jedynie domniemywać sporadyczne wystąpienia wśród Tatarów i nowszych migracji z krajów muzułmańskich. Współcześnie w Polsce imię w pisowni Kâmil należy uznać za marginalne, choć jego bezdiakrytyczny odpowiednik Kamil jest bardzo popularny; wymowa polska zazwyczaj [kamil], podczas gdy w tradycji turecko‑arabskiej częstsze jest [kaːmil].
Życzenia
Piosenki
Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco
