Kalinik

Znaczenie

Imię Kalinik wywodzi się z greckiego Kallínikos (Καλλίνικος), złożenia przymiotnika kalós/kállos ‘piękny, dzielny’ oraz rzeczownika níkē ‘zwycięstwo’, dosłownie ‘pięknie zwycięski, chwalebny zwycięzca’. W świecie antycznym funkcjonowało jako przydomek triumfatorów i zadomowiło się w onomastyce chrześcijańskiej dzięki licznym świętym i męczennikom o tym imieniu; z greki przeszło do łaciny jako Callinicus, a do tradycji cerkiewnej jako Калиник. W słowiańszczyźnie wschodniej i południowej utrwaliły się warianty Kalinik (ukr. i ros. Калиник), rumuńskie Calinic, bułgarskie i serbskie Kalinik, rzadziej uczone Kallinikos; spotyka się też postać z podwojonym l Callinicus w tekstach łacińskich. W Polsce forma Kalinik jest poświadczona jedynie marginalnie i nie weszła do kanonu imion powszechnych; występowała sporadycznie w środowiskach prawosławnych i monastycznych na Kresach oraz na Podlasiu, zwykle jako imię zakonne, a w kalendarzach rzymskokatolickich nie ma ustalonej daty imienin. Współcześnie pozostaje imieniem bardzo rzadkim, niefiguruje w zestawieniach popularności i jest słabo rozpoznawalne poza kręgami tradycji wschodniej. Mimo brzmienia kojarzącego się w polszczyźnie z wyrazami kalina czy przyrostkiem -nik, nie ma ono związku z rodzimymi formantami, lecz jest bezpośrednim zapożyczeniem z greki przez pośrednictwo cerkiewnosłowiańskie. Brak obfitych danych o historycznej frekwencji; świadectwa ograniczają się do hagiografii i nielicznych metryk.

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco