Juwencjusz

Znaczenie

Juwencjusz to rzadkie w Polsce imię męskie pochodzenia łacińskiego, wywodzone z nomen Iuventius (także zapisywanego jako Juventius), utworzonego od rzeczownika iuvenis/iuventas, czyli „młody”/„młodość”. Polska postać fonetyczno-graficzna z zakończeniem -encjusz odpowiada regularnej adaptacji łacińskiego -entius, porównywalnej z takimi formami jak Florencjusz. W tradycji hagiograficznej imię łączy się z postaciami wczesnochrześcijańskimi znanymi w językach zachodnich jako Juventius, m.in. z przekazem o biskupie Pawi (wł. Giovenzio) oraz z męczennikami Juventinus i Maximinus, choć ta druga para nosi w łacinie wariant Juventinus; bywa to w źródłach mieszane, podobnie jak z imieniem Juvencus (IV‑wieczny poeta), które etymologicznie pochodzi od iuvencus „młody byk” i stanowi odrębny twór. W językach nowożytnych występują formy Giovenzio (wł.), Juvencio/Juvêncio (hiszp./port.), rzadziej Juventius w użyciu erudycyjnym; w polszczyźnie warianty typu Juwentyn odnoszą się już do łac. Juventinus i nie są tożsame. Brakuje wiarygodnych polskich poświadczeń średniowiecznych dla Juwencjusza; imię pojawia się raczej w kalendarzach i słownikach onomastycznych od okresu nowożytnego jako latynizm o charakterze książkowym. Współcześnie niemal nie występuje w rejestrach nadawania imion i nie ma utrwalonej tradycji imieninowej; rozproszone kalendarze przypisują mu różne daty, co odzwierciedla niejednolitość źródeł. W Polsce pozostaje więc nazwą osobową o wysokim stopniu rzadkości i znaczeniu głównie historyczno‑erudycyjnym.

Imieniny

8 luty, 1 czerwiec

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco