Inna

Znaczenie

Imię Inna jest w Polsce zapożyczeniem ze wschodniosłowiańszczyzny i jako żeńskie utrwaliło się przede wszystkim w języku rosyjskim, ukraińskim i białoruskim (ros. Инна, ukr. Інна, biał. Інна). Jego etymologia pozostaje niepewna: w literaturze onomastycznej bywa łączone z imieniem wczesnochrześcijańskiego męczennika Inny (pierwotnie imię męskie w tradycji prawosławnej), którego imię mogło mieć pochodzenie scytyjsko- lub sarmacko-irańskie; wskazywano też hipotezy greckie, ale bez jednoznacznych dowodów. Nie ma związku z polskim przymiotnikiem „inna”, mimo identycznej formy graficznej. W rosyjskiej tradycji kalendarzowej popularność żeńskiej Inny wyraźnie wzrosła w XIX–XX wieku i odtąd funkcjonuje jako imię niezależne; bywa kojarzona z formami pokrewnymi lub sąsiednimi, jak Ina czy Inessa (ta ostatnia to wariant Inesy/Agnes), jednak nie są to warianty historyczne w ścisłym sensie. W Polsce imię jest rzadkie, spotykane sporadycznie od końca XX wieku, głównie w środowiskach o pochodzeniu wschodniosłowiańskim lub jako wybór zwracający uwagę prostotą i obcojęzycznym wydźwiękiem; brak poświadczeń w dawnych polskich kalendarzach i źródłach średniowiecznych. Brakuje też szczegółowych danych o skali użycia przed 1990 rokiem; nowsze rejestry wskazują na niewielką, lecz rosnącą frekwencję wraz z migracjami ze Wschodu. W polszczyźnie akcent pada na pierwszą sylabę, a odmiana jest regularna: dopełniacz Inny, celownik Innie, biernik Innę, narzędnik Inną, miejscownik o Innie.

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco