Ingrid

Znaczenie

Imię Ingrid ma skandynawskie pochodzenie i wywodzi się ze staronordyckiej formy Ingríðr, która jest wynikiem fonetycznego skrócenia wcześniejszego Ingfríðr. Pierwszy człon odnosi się do germańskiego bóstwa Yngvi/Ing (w tradycji nordyckiej utożsamianego z Frejrem), zaś drugi element fríðr znaczy ‘piękny, ukochany, drogocenny’. Zbitka nf przeszła w ngr, podobnie jak w imieniu Astrid (od Ásfríðr > Ástríðr), stąd dzisiejsza postać Ingrid. Historyczne warianty spotykane w Skandynawii i kręgu niemieckim to m.in. Ingerid, Ingfrid, Ingrit, a w językach bałtyckich utrwaliła się forma Ingrida/Ingrīda; zdrobnieniami bywają Inga, Ingri czy Ina. W Polsce funkcjonuje głównie forma oryginalna Ingrid, wymawiana [ingrid]; sporadyczna spolszczona postać Ingryda nie ma utrwalonej tradycji. Brakuje pewnych świadectw użycia imienia w źródłach staropolskich; najpewniej pojawiało się marginalnie na ziemiach z silnymi wpływami niemieckimi, a szerszą rozpoznawalność zyskało w XX wieku za sprawą kultury popularnej (np. Ingrid Bergman) i kontaktów ze Skandynawią. W rejestrach polskich jest to imię rzadkie, nadawane sporadycznie od końca XX wieku; nie ma stałego miejsca w polskich kalendarzach imieninowych, choć w tradycji szwedzkiej patronuje mu bł. Ingrid ze Skänninge (XIII w.). Znaczeniowo Ingrid odczytuje się jako ‘ta, którą Ing obdarza pięknem’ lub ‘ukochana Ing(a)’.

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco