Honorata

Znaczenie

Honorata to żeński odpowiednik łacińskiego Honoratus, od imiesłowu honoratus „uhonorowany, poważany”, z rdzenia honor „cześć, szacunek”, ewentualnie poprzez czasownik honorare „darzyć czcią”. Znaczeniowo imię oznacza więc „tę, która cieszy się poważaniem” lub „uhonorowaną”. Do europejskiej antroponimii weszło za pośrednictwem łaciny chrześcijańskiej i klasztornej; należy do grupy imion o odcieniu cnoty lub wartości (por. Fortunata, Beata, Konstancja). W Polsce pojawia się w zapisach nowożytnych, przede wszystkim w zlatynizowanych metrykach od XVI–XVII wieku; brak jednoznacznych, licznych świadectw średniowiecznych. Warianty i pisownie historyczne obejmują łacińskie formy Honorata, Honoratae (w przypadkach zależnych), sporadycznie spolszczone Honarata lub wpływowe Onorata (na wzór włoski). Pokrewne są męskie Honorat i rzadziej Honoracy (od łac. Honoratius); bywało, że w dawnych księgach imię w formie łacińskiej utrudniało odczytanie płci. Międzynarodowo odpowiadają mu m.in. wł. Onorata, fr. Honorée, hiszp./port. Honorata, niem. Honorata. Zdrobnienia polskie to najczęściej Honia, Hona, Honorka; współcześnie spotyka się także Nora jako forma używana potocznie. Użytkowanie w Polsce pozostaje rzadkie: imię występuje sporadycznie, bez wyraźnej koncentracji regionalnej, częściej w tradycji zakonnej i rodzinach preferujących klasyczne, łacińskie brzmienia. W kalendarzach imieninowych bywa notowane, ale daty różnią się zależnie od wydawnictwa. W nowszych rocznikach rejestracji imię należy do niszowych.

Imieniny

11 styczeń, 22 grudzień

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco