Gratus

Znaczenie

Imię Gratus ma pochodzenie łacińskie i jest bezpośrednio zapożyczone z przymiotnika gratus, oznaczającego „miły, przyjemny, luby”, a także „wdzięczny” i „pełen wdzięczności”; semantycznie łączy się z rzeczownikiem gratia („łaska, wdzięk, życzliwość”), skąd wywodzą się imiona pokrewne typu Gratianus (por. pol. Gracjan). Jako nazwa osobowa funkcjonowało już w starożytnym Rzymie, głównie jako cognomen utworzone z pospolitego przymiotnika, a w tradycji chrześcijańskiej utrwaliło się dzięki kilku wczesnym biskupom i świętym zachodnim noszącym to miano (najbardziej znany jest św. Gratus z Aosty). Warianty historyczne i językowe to przede wszystkim łac. Gratus, wł. Grato, franc. Grat (zwłaszcza w tradycji oksytańskiej), hiszp. Grato; w piśmiennictwie kościelnym i inskrypcjach spotyka się również formy zlatynizowane w deklinacji. W Polsce imię to pozostaje wyraźnie marginalne: nie ma ugruntowanej tradycji nadawania, nie figuruje w popularnych kalendarzach, a we współczesnych zestawieniach statystycznych nowo nadawanych imion praktycznie nie występuje. Brakuje też przekonujących dowodów na szersze użycie historyczne w polszczyźnie potocznej; okazjonalne wzmianki, jeśli się pojawiają, dotyczą formy łacińskiej w hagiografii, dokumentach kościelnych lub zapisach łacińskich ksiąg metrykalnych. Na tle rodziny „grac-” w języku polskim zdecydowanie częstszy okazał się wariant Gracjan, podczas gdy Gratus pozostał rzadką, erudycyjną formą o pozytywnej, lecz mało rozpoznawalnej motywacji znaczeniowej.

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco