Fortunata

Znaczenie

Fortunata to żeńskie imię pochodzenia łacińskiego, będące formą żeńską przymiotnika fortunatus ‘szczęśliwy, pomyślny, obdarzony łaską losu’, wywiedzionego od rzeczownika fortuna, a w tle od imienia rzymskiej bogini Fortuny. W kręgu chrześcijańskim imię przejęto wcześnie za sprawą kultu męczennic o tym imieniu (m.in. czczonych lokalnie w Palestynie i Italii), choć przekazy hagiograficzne są fragmentaryczne. Do Polski dotarło przez łacinę kościelną i kancelaryjną; w metrykach spotyka się zapis klasyczny Fortunata, rzadziej hiperpoprawne warianty ortograficzne typu Fortunatha czy spolszczone podwojenia Fortunatta. Brakuje jednak obfitych, ciągłych świadectw staropolskich i wydaje się, że imię funkcjonowało wyłącznie marginalnie. Współcześnie należy do imion bardzo rzadkich; nie figuruje w czołówkach nadawań i pojawia się w ewidencjach sporadycznie, częściej jako relikt rodzinnej tradycji. Polskie zdrobnienia są nieliczne i mało ustalone: bywa proponowane Fortunia, Fortunka, Tunia lub Nata, lecz użycie jest incydentalne. Odpowiedniki w innych językach zachowują łacińską postać (wł. i hisz. Fortunata, port. Fortunata; por. fr. Fortunée), a męskim odpowiednikiem w polszczyźnie jest Fortunat. Imieniny nie mają w Polsce jednolitej tradycji; różne kalendarze podają odmienne daty, zwykle powiązane z lokalnymi wspomnieniami świętych. W kulturze śródziemnomorskiej imię bywa żywsze (np. bohaterka Fortunata w powieści B. Péreza Galdósa), w Polsce pozostaje egzotyczne i archaizujące.

Imieniny

14 październik, 15 grudzień

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco