Florencjusz

Znaczenie

Florencjusz to polska, uczona postać łacińskiego imienia Florentius, wywodzącego się od przymiotnika florens, florentis „kwitnący, pomyślny, w rozkwicie”, z czasownika florere „kwitnąć”. Adaptacja fonetyczno-słowotwórcza -tius > -cjusz jest typowa dla staropolskich i nowożytnych spolszczeń imion łacińskich (por. Patrycjusz, Konstancjusz), dlatego Florencjusz jest formą poprawną i historycznie motywowaną. Nie należy utożsamiać go z imieniem Florian, pochodzącym od odrębnego łacińskiego Florianus, ani z rodziną form Florentyn/Florentyna od Florentinus „florencki, z Florencji”. W średniowieczu popularność imienia Florentius w świecie łacińskim wspierał kult licznych świętych o tym imieniu (biskupów i mnichów z Galii, Italii i Hiszpanii), jednak w Polsce jego recepcja była słaba; w źródłach najczęściej spotyka się postać łacińską Florentius, rzadziej spolonizowane Florenty lub właśnie Florencjusz. Zdrobnienia nie są ustabilizowane; ewentualne Florek bywa kojarzone raczej z Florianem. Odpowiedniki obcojęzyczne to m.in. francuskie Florent, włoskie Fiorenzo, hiszpańsko-portugalskie Florencio/Florêncio, niemieckie Florentius lub rzadkie Florenz, w angielszczyźnie funkcjonuje Florent i archaiczne Florentius. W Polsce imię pozostaje wyraźnie rzadkie, poza głównym nurtem kalendarzowym i statystycznym; bywa wybierane sporadycznie jako imię hagiograficzne lub klasycystyczne. Brak twardych danych liczbowych z metryk i rejestrów ogólnokrajowych, ale wszystko wskazuje na użycie incydentalne i niestabilne w ciągu dziejów.

Imieniny

15 maj, 13 październik, 7 listopad

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco