Eusebia

Znaczenie

Eusebia to żeńska forma imienia wywodzącego się z grecko‑łacińskiej tradycji; pochodzi od greckiego przymiotnika eusebēs ‘pobożny, nabożny, pełen czci’ (złożenie eu ‘dobrze, szlachetnie’ + sébomai ‘czcić, okazywać cześć’), a także od rzeczownika eusebeia ‘pobożność’. W łacinie utrwaliła się postać Eusebius (m.) i Eusebia (ż.), skąd imię przeniknęło do chrześcijańskiego onomastykonu późnej starożytności. Noszą je m.in. Eusebia, żona cesarza Konstancjusza II (IV w.), oraz kilka wczesnośredniowiecznych mniszek czczonych lokalnie w kręgu frankońskim. W wariantach językowych imię występuje jako Eusebia (hiszp., wł.), Eusébia (port.), Eusébie (fr.), Eusèbia (kat.), przy czym w polszczyźnie lepiej zadomowiła się forma adaptowana fonetycznie Euzebia, zgodna z parą męsko-żeńską Euzebiusz–Euzebia; zapis Eusebia w Polsce bywał i bywa traktowany jako łacińska lub „uczona” pisownia. Historyczne frekwencje w Polsce są bardzo niskie: imię pojawia się sporadycznie w metrykach w wersji łacińskiej, natomiast w nowszych statystykach nadawań praktycznie nie występuje lub występuje incydentalnie. Nie ma ustalonej pozycji w polskich kalendarzach imieninowych; jeśli w ogóle bywa notowane, to marginalnie i bez jednolitej daty. Znaczeniowo imię niesie pozytywne konotacje pobożności i szacunku, ale jego nietypowy dla polszczyzny początek eu‑ sprawia, że w użyciu ustępuje bardziej oswojonej postaci Euzebia oraz zdecydowanie częstszemu męskiemu Euzebiusz.

Życzenia

Piosenki

Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco