Eric
Znaczenie
Imię Eric wywodzi się ze staronordyckiego Eiríkr, złożonego z elementu ei- ‘zawsze, wiecznie’ (por. goc. aiws ‘czas, wieczność’) oraz ríkr ‘władca, potężny’ (spokrewnionego z ogólnogermańskim reiks ‘książę, możny’), co tradycyjnie oddaje się jako ‘wieczny władca’ lub ‘zawsze potężny’. W świecie germańskim uchodziło za imię prestiżowe; nosili je liczni królowie skandynawscy, co sprzyjało jego dyfuzji i powstawaniu wariantów. Najpowszechniejsze to Erik (skand.), Eric (anglofranc.), Erich (niem.), Eirik (norw.), Éric (franc.) oraz islandzki Eiríkur; w łacinie średniowiecznej występuje jako Ericus lub Eiricus. W polszczyźnie odpowiada mu spolszczona forma Eryk, obecna w źródłach nowożytnych i wzmacniana przez znajomość postaci Eryka Pomorskiego; w średniowieczu imię pojawiało się u nas głównie w zapisie łacińskim jako imię cudzoziemców. Postać Eric, w oryginalnej pisowni z c, bywa w Polsce nadawana sporadycznie, częściej od końca XX wieku, zwykle w środowiskach o kontaktach międzynarodowych lub z upodobania do anglofrancuskiej grafii. Brakuje pełnych, porównywalnych danych statystycznych dla wcześniejszych epok; współczesne zestawienia sugerują jednak, że Eric jest wyraźnie rzadszy niż rodzime Eryk i także mniej popularny od wariantu Erik. W polskiej wymowie najczęściej brzmi [erik], c realizowane jest jak k, a w odmianie przyjmuje końcówki rodzime (dopełniacz Erica, celownik Ericowi). Semantycznie wszystkie warianty odwołują się do idei trwałej potęgi i sprawowania rządów.
Życzenia
Piosenki
Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco
