Elīna
Znaczenie
Elīna to żeńskie imię pochodzenia łotewskiego, odpowiadające formie Elina i funkcjonujące w łotewskiej ortografii z długim i (ī), z wymową zbliżoną do [e-liː-na]. W sensie etymologicznym jest to wariant imion z rodziny Heleny: skandynawskie Elin i fińskie Elina uchodzą za główne ogniwa pośrednie, a ich źródłem jest grecka Helena, wywodzona zwykle od helénē „pochodnia, blask” lub łączona z hēlios „słońce”; część badaczy dopuszcza także przedgreckie, niepewne pochodzenie. Historycznie na Łotwie spotykano zapisy bez znaku diakrytycznego (Elina), co wynikało z praktyk pisarskich i normalizacji ortografii; pokrewne formy w innych językach to m.in. Elin, Elena, Helena, Eline. W łotewszczyźnie tworzy się zdrobnienia regularnymi sufiksami żeńskimi (np. z -iņa), choć ich repertuar bywa zróżnicowany regionalnie. W Polsce imię Elīna nie ma rodzimej tradycji; w dokumentach urzędowych znak makronu nie jest stosowany, dlatego funkcjonuje jako Elina, nierzadko utożsamiana z wariantami Elena/Helena lub mylona z Aliną. Użycie w Polsce jest rzadkie i rozproszone, typowe dla rodzin o związkach łotewskich lub skandynawskich; brak wiarygodnych ogólnopolskich statystyk rozróżniających wariant z makronem. Nie istnieje polska tradycja chrześcijańskich patronek o tym dokładnym brzmieniu, toteż osoby noszące to imię odwołują się zazwyczaj do kultu św. Heleny. Brak danych o dawnej obecności Elīny w polskich metrykach; pojawia się głównie w XXI wieku.
Życzenia
Piosenki
Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco
