Eleonora
Znaczenie
Imię Eleonora ma średniowieczne, nie do końca pewne pochodzenie; najczęściej wywodzi się je z oksytańskiego Aliénor/Alienor, które powstało jako określenie córki Aénor de Châtellerault: alia Aenor, czyli „ta druga Aenor”. W łacinie kancelaryjnej przyjęła się forma Alienora, następnie Eleonora, a przez francuski i niemiecki (Eleonore) rozprzestrzeniła się po Europie. Z czasem imię zaczęto ludowo łączyć z grecką Heleną (Helénē), co wpłynęło na zbliżone wymowy i niektóre warianty, choć związek etymologiczny nie jest potwierdzony. Spotyka się też wtórne skojarzenia z hebrajskim Elinor („Bóg jest moją światłością”), jednak to odrębna tradycja, później mieszana z europejskim kręgiem imienia. Formy historyczne obejmują Alienor, Ailenor, Eleanor, Eleonore, Eléonore, Leonor/Leonor(a); w polszczyźnie utrwaliły się Eleonora i rzadsza Leonora, notowane od późnego średniowiecza za pośrednictwem łaciny kościelnej i kontaktów dynastycznych. W Rzeczypospolitej imię było obecne w kręgach dworskich i szlacheckich; przypominają je m.in. Habsburżanki związane z polskim tronem. Warianty i zdrobnienia w Polsce to m.in. Ela, Elka, Elunia, Nora, Lora, Norka; skrót Ela bywa mylony z Elżbietą. Zapisy Elenora czy Elenora są poświadczone, ale uchodzą dziś za hiperpoprawne lub wtórne. Współcześnie Eleonora nie należy do najczęściej nadawanych imion, jednak utrzymuje stabilną, kameralną obecność, wpisując się w nurt powrotu do klasyki i imion arystokratycznych; wzrost popularności jest umiarkowany i zależny regionalnie.
Imieniny
21 luty
Życzenia
Piosenki
Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco
