Eleonóra
Znaczenie
Imię Eleonóra ma pochodzenie niepewne i sporne; najczęściej wywodzi się je z południowofrancuskiego (oksyt.) Alienor/Alienora, które rozpowszechniła w XII wieku Eleonora Akwitańska, a sama nazwa bywa tłumaczona jako przekształcenie średniowiecznego imienia Aenor (powstałe pierwotnie jako „alia Aenor” – „druga Aenor”). W tradycji uczonej próbowano łączyć je z Heleną (stąd wtórne znaczenie „światło”), a niekiedy z gr. eleos „litość”, lecz te etymologie są dziś uznawane za ludowe lub wtórne. W średniowieczu notowane są formy Alienor, Alianor, później francuskie Éléonore, niemieckie Eleonore, włoskie Eleonora, hiszpańskie i portugalskie Leonor; angielska postać to Eleanor. W Polsce utrwaliła się forma Eleonora; imię napłynęło przez kontakty dynastyczne i kulturę dworską, spotykane było zwłaszcza w kręgach szlachty, w tym u królowej Eleonory Marii Józefy Habsburżanki, żony Michała Korybuta Wiśniowieckiego. Wariant z akcentem Eleonóra nie jest polską normą ortograficzną i w praktyce oznacza formę obcą, najbliższą węgierskiej i słowackiej Eleonóra; w polskich metrykach występuje sporadycznie, natomiast w użyciu potocznym dominuje Eleonora. Drobne formy to m.in. Ela, Elka, Nora, rzadziej Lenora; częste jest też skojarzeniowe zbliżenie do Heleny. W statystykach nadawania imię Eleonora pozostaje umiarkowanie rzadkie, lecz odnotowuje powolny renesans; dla formy z akcentem brak wiarygodnych, odrębnych danych.
Życzenia
Piosenki
Okazja: uniwersalna (bez dedykacji)
Gatunek: disco
